Kraków jest miastem samym w sobie. Nie potrzebuje nic, bo ma wszystko - ma piękno, ma kulturalne bogactwo, po prostu bogactwo, ma młodość z jej wielkimi spragnionymi oczami, ma starość z jej doświadczeniem i gustem. Nie potrzebuje właściwie nic, by być Krakowem. Jego stylem jest być stylowym. Styl dla stylu, blask dla blasku, knajpa dla knajpy. Kraków to taki styl bycia. Być w Krakowie już znaczy być trendy. Dla ludzi spoza Krakowa, to miasto jest wspaniałym humorem, wspomnieniem, które noszą w sobie przez całe życie, przy wzmiance o nim, zagadkowo uśmiechają się, albo wzdychają, jak dawno tam nie byli.
Nie wiem, czy Kraków się nie zmęczył jeszcze być Krakowem. Tą wysoką koncentracją umysłów, pomysłów, kultury, historii, smoków i poczucia wiecznej imprezy. Ale tak już to jest z symbolami czasu, kraju, kuchni, sztuki, życia literackiego, studenckiego. Jeżeli jeszcze są symbolami, więc są tego warci, więc mają tą niezbędną treść, ten właściwy gatunek, tą jakość, tą ilość by trwać. Czasami mam takie wrażenie, że ludzie tam nie są prawdziwi, są takimi właśnie symbolami, na których to właśnie przyjeżdżają popatrzeć cudzoziemcy, na których może się równają jakieś środowiska.
Kraków fascynuje, rozkochuje w sobie przyjeżdżających, na zawsze obdarowując nostalgią po sobie.
Nie lubię długo przebywać w Krakowie. Lubię przyjechać, pochodzić, posłuchać, zobaczyć, co kto robi, co piję, co je, jak się ubiera, w jaki sposób myśli, zbieram się i uciekam.