Лаянка Є мат 
пад стрэл... 

ђскрык! 

Вось... 
Плясканне з абрыву ѓ раку. 
Ад'язджае машыны рык. 
...Ѓ без следу. 

СупакоЄцца вада 
праз Ємгненне... 
Як заѓсёды... 
ЦЄха, цЄха пацячэ 
праз камянЄ Є праз брод, 
труп з сабою цягнучы, 
да балота... 

СупакоЄць там хтосьцЄ.
 
Ѓ павЄсне вЄсяком 
у хаце каменнай, 
казённы. 

Ѓ аб гэтым ледзь заплаце
у нашым горадзе бяссонным, 
мацЄ... 

Дзе ты, дзе ж ты, мой сынок?! 

Так да смерцЄ ёй чакаць. 

ЭТАЖМАМА.